Zanim zaczniesz mówić o tym, który nóż jest lepszy, musisz zrozumieć, że każdy nóż jest narzędziem skoncentrowanym na wykonywaniu określonych funkcji. Za pomocą noża do siekania można obrać ziemniaki, a tuszkę pokroić nożem do warzyw, ale będzie to prawdopodobnie bardzo niewygodne. Dlatego wybierając nóż do wykonywania określonych czynności, musimy przede wszystkim pamiętać o jego przeznaczeniu i wybrać narzędzie, które jest maksymalnie skoncentrowane na wykonywaniu potrzebnych nam czynności.
Celowo wszystkie noże można z grubsza podzielić na następujące grupy:
Kuchnie – do pracy w kuchni. Zwykle wystarczą trzy rodzaje: Nóż szefa kuchni przeznaczony do krojenia mięsa i krojenia warzyw z ostrzem dłuższym niż 20 cm. Celem jest krojenie mięsa i warzyw. Nóż do obierania warzyw. Ostrze nie dłuższe niż 10 cm. Ostra końcówka do wycinania oczek z ziemniaków i innych operacji przy obieraniu warzyw i owoców. Nóż do krojenia chleba. Posiada ząbkowane – specjalne nacięcia. Nadaje się do krojenia cienkich kromek chleba. Istnieje wiele innych odmian noży do wykonywania pewnych czynności w kuchni – krojenia pizzy, krojenia ryb, krojenia sera itp.
walka – nie są sprzedawane w sklepie, ponieważ są uważane za broń do walki wręcz. Istnieje również wiele ich odmian – nóż harcerski, spadochroniarz, kuter do procy, sztylety, sztylety, sztylety itp.
Posiadają funkcje:
Polowanie i wędkarstwo, według rodzaju aplikacji, powinna być wygodna i praktyczna. Stal musi być mocna. Rękojeść zwykle wykonana jest z drewna (ciepła). Dla rybaków noże są wygodne do cięcia ryb i pracy z sieciami i linami. Dla myśliwych często robią hak do skórowania na tyłku.
Składanie – do użytku w mieście. Lekki, aby nie podrzeć kieszeni (dlatego często wycinane są rączki). Cel – wykonanie drobnych prac (wycięcie czegoś, odkręcenie, rozplanowanie) w mieście.
Multitools – składane noże zawierające cały zestaw narzędzi. „Classic” to szwajcarski nóż.
Specjalny cel – przeznaczony do wykonywania jednej operacji i skoncentrowany na wykonywaniu wąskiego rodzaju pracy.
Oto są:
Istnieje wiele bardziej wyspecjalizowanych typów (na przykład misericordia do wykańczania poległych rycerzy w stawach zbroi).
Turystyczny – lekka i lekka w użytkowaniu, stal łatwo się ostrzy i prostuje. Plastikowy uchwyt jest praktyczny i lekki. Kroją jedzenie, kroją ptactwo lub ryby, w razie potrzeby otwierają puszki.
Stołówki – różne rodzaje nakrycia stołu. Różne kształty i przeznaczenie.
SPORTOWE – noże do rzucania. Mają specjalny kształt do rzucanie, często z ogonem koronkowym stabilizującym lot.
Nóż przetrwania – uniwersalny, z dodatkowymi funkcjami: pojemnik na drobne, ale niezbędne rzeczy (igła i nitka, sprzęt wędkarski), kompas, zapalniczka itp.
Do wykonania ostrza używa się różnych rodzajów stali i ceramiki. Do produkcji noży kuchennych używa się głównie ceramiki. Na ostrza używa się stali o różnych jakościach. Zaczynając od węgla – noża, z którego dobrze się ostrzy i pozostaje ostry przez długi czas, ale taka stal szybko rdzewieje. Stale nierdzewne nie rdzewieją, ale nie trzymają dobrze hartowanej. Znane są różne rodzaje stali damasceńskiej. Do uchwytów używa się drewna, kory, plastiku, kości, skóry i metalu.
Tylko o stali na ostrza istnieje wiele różnych stereotypów i uprzedzeń, który nóż jest lepszy, ten, który jest robiony w fabryce czy w kuźni mistrza.
Sprzedawcy i producenci spuszczają na nas strumienie słów, które po prostu fascynują i wprowadzają w osłupienie: „adamaszek, proszek, walcowane, kute, proste”. W rzeczywistości wszystkie te słowa w żaden sposób nie mówią o właściwościach noża, a jedynie o technologii wykonywania kształtu przedmiotu obrabianego.
Właściwości stali zależą od ilości dodatków w niej zawartych, w szczególności węgla. To on nadaje stali twardość i możliwość hartowania. Węgiel z żelazem tworzy węgliki – twarde ziarna przy gwałtownym schłodzeniu. Jeśli stal jest powoli chłodzona po nagrzaniu, węgiel udaje się wydostać ze struktury sieci krystalicznej. Hartowanie po nagrzaniu (obrabiany przedmiot jest zanurzany w wodzie, oleju lub chłodzony strumieniem powietrza) nazywa się hartowaniem. Stal węglowa może być hartowana i bardzo twarda, ale wtedy będzie bardzo krucha. Niehartowana stal jest zwykle wytrzymała i miękka. Aby stal była twarda i nie krucha, podczas gotowania dodaje się do niej różne dodatki stopowe – chrom, mangan, molibden, nikiel, wanad i krzem. Dodatki te sprawiają, że stal jest nierdzewna i przyczyniają się do hartowania.
Nasi przodkowie wielokrotnie przekuwali blank podczas produkcji broni. Japońska katana ma 5-7 tysięcy warstw, które uzyskano przez przekuwanie przedmiotów obrabianych ze stali wysokowęglowej o zawartości węgla od 0.6 do 1.6%. Warstwy o różnej zawartości węgla pracowały na ogólny wynik. Przy niższej zawartości węgla po hartowaniu były miękkie i wytrzymałe. Wysoka zawartość węgla była twarda i dobrze cięta.
Szabla wykonana ze stali damasceńskiej została wykonana z siedmiu wiązek drutu, a każda wiązka miała 7 drutów. Druty zostały wykonane z wysokiej jakości stali wysokowęglowej, która została uzyskana z Indii, gdzie została uzyskana poprzez stopienie stali w garnkach poprzez zmieszanie rudy z węglem. W rezultacie powstał przedmiot wielkości podkładki. To z tych podkładek wyciągano drut.
Sama szabla była również wielokrotnie hartowana. Wszystkie te sztuczki umożliwiły uzyskanie równomiernego rozkładu węgla. Później został utwardzony i wytrawiony, aby stworzyć piękny wzór siatki.
Na Kaukazie broń robiono inaczej. Ręcznie wykonane ostrza do sztyletów zostały wykute z wysokiej jakości stali. A następnie posypali rozgrzane ostrze okruchami żeliwa (żeliwo ma co najmniej 2.14% węgla), spłaszczając i wbijając żeliwo w górną warstwę przedmiotu obrabianego. Okazuje się, że wierzchnia warstwa obrabianego przedmiotu jest bardzo twarda, natomiast wewnętrzna miękka i lepka. Górna twarda warstwa tnie, a wewnętrzna zapobiega kruchości sztyletu lub szabli.
Wootz uzyskano przez stopienie rudy z kruszonym grafitem. Ale ruda musiała zawierać niewiele zanieczyszczeń i nie mniej niż 85%. Dzięki tej technologii nie tylko czysty węgiel, ale także jego tlenki dostały się do stali, co nadaje adamaszkowi specyficzny wzór.
Współcześni rzemieślnicy do produkcji półfabrykatów używają prętów ze stali stopowej lub starych łożysk, zaworów, pilników i wierteł. To znaczy wysokiej jakości stali stopowej węglowej. Podgrzany metal jest spłaszczany przez kucie, a obrabiany przedmiot jest kształtowany. Ponadto, jeśli używany jest młot przemysłowy, nieprawidłowe obciążenia udarowe mogą znacznie pogorszyć jakość obrabianego przedmiotu. Kucie obrabianego przedmiotu, późniejsze hartowanie i odpuszczanie normalizujące wymagają najdokładniejszego przestrzegania parametrów czasu i temperatury. Wytrzymałość jest nadawana w wyniku hartowania. Jakość niestandardowy nóż zależy od umiejętności i doświadczenia mistrza. Za każdym razem musi bardzo dokładnie przeprowadzić wszystkie procesy technologiczne.
Wszystkie procesy technologiczne walcowania blach lub spiekania kęsów proszkowych podczas produkcji w zakładzie są zautomatyzowane. Technologia w dużej produkcji jest łatwiejsza do śledzenia i kontrolowania.
Dział kontroli jakości sprawdza jakość za pomocą zaawansowanych instrumentów, spektroskopów i mikroskopów. Możliwe jest sprawdzenie zniszczenia kilku półfabrykatów z dużej partii. W związku z tym fabryczne i ręczne ostrza o pożądanej jakości są łatwiejsze do uzyskania w produkcji masowej. W związku z tym hartowanie i normalizowanie odpuszczania również będą przeprowadzane i testowane znacznie lepiej.
Kupując ręcznie robione noże od prywatnego mistrza, bierzemy udział w loterii. Większość z nich dba o swoją reputację i stara się nie sprzedawać złych kopii swoich produktów. Jednak wewnętrzne wady, które mogą ujawnić się po długim okresie czasu, mogą po prostu nie zostać znalezione.
Nie ma jeszcze komentarzy do tego artykułu.